گراند بلاگ

اجداد

2011-06-12T18:46:00.004+04:30

پارودی2

2011-05-08T22:15:00.003+04:30

اقیانوس

ورژن تازه ای شد

از بن لادن

پیشگویی های هشت پا

در نیامد از آب

و نهنگی گرسنه برنده شد

2011-04-26T22:06:00.001+04:30

2011-03-13T20:28:00.002+03:30

توییت کنید مرا

و به صفحه من در

کتاب چهره، کتاب رونما

و این لجن های بی تبار

بخزید.

مرا در تعلیق های

نفس گیر این همانی

با یک کارگردان شناسنامه دار

بگذارید تا

بمیرمتان

تا برملا کنم

خواب های دشوار را.

01

2011-01-15T21:00:00.001+03:30

یک روز می آیم تو

در پناه دوقلوهای نداشته ات

سیگار زر می فروشم

چاقوی دسته برنجی

شراره

2010-10-02T20:53:00.002+03:30

همیشه از تصمیمان ناراضی هستیم و این بزرگ ترین تفاوت ما آدم گنده ها با بچه هاست. در لحظه تصمیم می گیرند و از تمام تصمیماتشان لذت بی انتهایی می برند. هرچند فقط آنی باشد و در حد یک قهر لوس لوسی و منت کشی بعد آن! اما ما چه؟ چقدر به تصمیماتی که می گیریم احترام می گذاریم؟ یا اصلاً تصمیم نمی گیریم، یا تمام عواقب تصمیماتی که می گیریم را می اندازیم گردن بقیه. این حتی در حد سرکوب عقده ای درونی نیز ارزش ندارد چه برسد به این که پای تباهی یک نسل را با آن بخواهیم وسط بکشیم. کاش مثل مرد پای تمام حرف هایی که در تنهایی با خود می زنیم وایستیم و کمی به فرایند تصمیم گیری فکر کنیم. آه اسفندیار مغموم!

Just a Portrait

2010-06-08T21:06:00.000+04:30

چه کند بی نوا همین دارد

2010-02-08T21:53:00.000+03:30

این روزها احوال خوشی ندارم. گمم، گیجم، هوایی هستم. همه چیز با هم سرم هوار شده... از همه زجر آور تر این که روزها به پلک زدنی می روند. این روزها کم تر آهنگ گوش می دهم. بیشتر فکر می کنم. پراکنده شده افکار. سر و سامانی کو؟ به بهانه این روزها تاریخ مشروطه را دست گرفته ام و هر ازگاهی زمزمه اشعار عارف. تلخ ترینشان را بیشر. خرنامه را از همه بیش تر. و عکس های قدیم. و حرف های تکراری.

More On Men

2009-06-23T15:12:00.000+04:30

ما زيرکي را دوست داريم. ما ايراني ها، تيزهوشي و تيزبيني توأم با پاکدلي را زيرکي ميگوييم، زبلي چيز ديگري است، مرحله بعد جلبي است، مرحله بعدي سياستمداري است. همين طور تا آخرکم کم اطمينان ما به صاحبان اين صفات کم و کمتر مي شود و ميزان صداقت آن ها هم همين طور.
ما زيرکي را دوست داريم زيرا زيرکي اسلحه ما ملت بدون امنيت است. با زيرکي خودمان را حفظ کرده ايم. با زيرکي حريف دشمنان شده ايم و حتي آن ها را واداشته ايم ما را تحسين کنند و در فرهنگ ما محو شوند. تاريخ ما پر از اين تجربه هاست. همچنين تاريخ ما پر از افراد زيرکي است که نه شمشير داشته اند و نه تفنگ. بازوهايشان خيلي لاغر بوده است و گردنشان خيي نازک و زبان سرخ شيريني داشته اند. مردم را وا مي داشته اند طرف را ريشخند کنند و طرف را هم خوشحال کنند و حتي او را هم به خنده و حتي به قهقهه زدن مي انداخته اند. ما بشتر دوست داريم لبخند بزنيم چون لبخند زدن معني و مفهوم دارد. در لبخند زدن زيرکي است ولي قهقهه زدن يک بعدي است، تو خالي است.
مرتضي مميز- بخارا، شماره 53، تير-خرداد 1385

اُمگا 3

2009-06-01T15:21:00.002+04:30

خيلي وقت است چيزي ننوشته ام. از جنس سال هاي دغدغه، سال هايي از جنس کوچ. و حالا چيزي سنگين چون بالن معده اين روزگار بر شانه هايم سنگيني مي کند. ناگزير از نوشتن، تکه اي از قبل مي آورم.
(صداي موتور و گاز گاز يك اتوبوس آماده حركت. تصوير سياه. صداي پشت قاب)
- تا حالا آردين خوردي؟
- سرده كه اون!
- ساردين رو نمي گم كه بابا!
- ببين لذيذترين ماهي اوزون برونه به نظر من.
- آردين محشره!
- يعني البته بستگي داره چي كنارش بخواي بخوري.
( صداي ترمز و بوق كشدار يك خودرو سنگين- سكوت)
- مثلاً بخواي ويسكي بخوري، خوب البته قزل آلا؛ اگر بخواي عرق بخوري، مسلماً يا زبيده يا شوريده.
- منظورت اينه كه طبعش مهمه ديگه؟
- ما مي خوريم فقط به خاطر اُمگا سه ش.
- اُمگا خوردي؟
- سكته كه كردم مي خورم، پير كه شدم مي خورم.
- من پير شدم سيگار نمي كشم، ورزش مي كنم، گوشت قرمز نمي خورم، مواظب قلبم هستم...
( صداي خنده مي پيچد)

غیاب

2009-01-29T01:12:00.000+03:30

بیش از آن که بخواهم از دلتنگی فراوانم برای دیدن حامد غزل بسرایم یا حسرت روزها و بهتر است بگویم سال های گذشته را پشت پلک های سنگین قایم کنم مایلم تا او را در این پست ظاهر کنم و خودم را انکار. بسیاری از عکاسان رونوشت دیگری از عکس های دیگر عکاسان تهیه می کنند و عده ای هم آن را بازنمایی ضد مولف می خوانندش. امیدوارم که حامد را دوباره ببینم. و این امید و ندیدنش باعث شد که این عکس از او را که خودم گرفته ام دوباره باز نمایانم. اما دریغ که ایده بازنمایی یک عکس یا یک ابژه تا آن جایی موجودیت دارد که به تحقق نپیوندد. موجودیتی که ابیگیل سولمون گودو آن را به امر اصیل تعبیر می کند. و تنها در غیاب واقعی است که بازنمایی حضور می یابد و بازنمایی حضور می یابد چون تمام جهان جز آن نیست. حداقل تمام جهان بومی بخشی از ذهن مولف. و مولف یعنی انحصار و اعطای اختیار و تداوم مالکیت اثر. و تنها در باز نمایی اثر است که مالکیت به تعویق می افتد و مولف( البته به معنای مدرنیستی اش) رنگ می بازد و انکار می شود. و جالب این جاست که حتی پس از پست مدرنیسم و از ورای تمام نظریات گوناگون، دم از کپی رایت می زنیم چون مایلیم حق مالکیت را محافظت کنیم و مشروعیت ببخشیم. یعنی بت واره ساخته ایم و از بالای تمام ادیان مجازی و واقعی چسبیده ایم به مالکیت. همه اش مالکیت. همه اش سلطه شخص بر ای قدرت بیشتر. و یاد جواب سوزان سونتاگ افتادم که در مصاحبه ای در جواب پرسنده که نظر وی را راجع به نشر آثارش بدون حق قانونی مولف در برخی کشورهای جنوب شرقی آسیا جویا می شود، شانه بالا می اندازد و وقعی نمی نهد. و ساده بگویم؛ من مولف بی آن که خواسته با شم، شاید چنین بی شرمانه به کشتن خود قد راست کرده ام تا به این وسیله خودم را انکار کنم و حق قانونی خودم بر این عکس را نیز تا مگر نشانی بیابم از حامد.

The Virtual Presence in GAZA Strip

2009-01-18T19:57:00.000+03:30

I'm Here

2009-01-12T21:16:00.000+03:30

Parody

2009-01-12T20:53:00.000+03:30

امکان ادراک، ریشه در توانایی نپذیرفتن دارد.

شاهد-1

2008-05-01T00:03:00.000+04:30

از مجموعه: دوستان قدیم

از مجموعه: خانه پدری

Burning Roma

2007-04-11T17:30:00.000+03:30